«Μερικές φορές συμβαίνει να μην αναγνωρίζω αν είμαι χαρούμενος ή λυπημένος. Όπως τώρα. Πραγματικά δε νιώθω τίποτα. Ίσως να φταίω εγώ, αλλά πάλι γιατί να χρειάζεται να νιώθω κάτι; Γιατί να χρειάζεται να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου κάπως;»

Ίσως είναι ανάγκη να μιλήσω. Να πω «ναι, είμαι χαρούμενος, ναι είμαι λυπημένος». Ε και; Καλύτερα να μη μιλήσω. Μου κάνει κακό. Αργότερα θα ‘ναι καλύτερα. Ησυχία... Τικ τοκ τικ τοκ. Το άκουσμα του ρολογιού δίνει το ρυθμό. Μα αφού στο σπίτι δεν υπάρχει ρολόι. Ησυχία... Τικ τοκ τικ τοκ. Όμορφες λέξεις αισιοδοξίας παιχνιδίζουν στο μυαλό μου. Αύριο, μακάρι, χα χα χα, γιατί όχι. Είμαι χαρούμενος, λοιπόν. Τι σημαίνει αυτό; Μερικές λέξεις αισιοδοξίας και τίποτα παραπάνω. Λίγα χρώματα ίσως, και ένα ψιθύρισμα για καλημέρα. Καληνύχτα. Κι έπειτα σκοτάδι... Είμαι λυπημένος. Γιατί δεν μπορώ να δω. Μα πώς; Βλέπω το σκοτάδι. Αυτό είναι που δε μ’ αφήνει να δω. Ησυχία... Τικ τοκ τικ τοκ. Μα τι να δω; Ησυχία... Τικτοκτικτοκ. Τι συμβαίνει; Μαύρο, γκρι, κίτρινο, κόκκινο, μπλε, πράσινο, άσπρο. Το κινέζικο κομπολόι. Δύο σφαίρες που βρίσκονται στην παλάμη του χεριού σου και τις στροβιλίζεις γύρω από το σημείο που ακουμπά η μία στην άλλη. Και η πίεση κάνει τη μία να θέλει να μπει στο χώρο της άλλης και να τον καταλάβει. Ησυχία... Τικ τοκ τικ τοκ. Ένα τσιγάρο - 7 λεπτά, Camel βέβαια. Αέρας που κάνει τον καπνό να φαίνεται ξεχωριστός. Μπορεί να μη μου αρέσει ο καπνός μα έχω βαρεθεί τον αέρα. Όταν είναι σκοτάδι ο καπνός δε διακρίνεται. Λοιπόν; Στο σκοτάδι ο καπνός έχει γεύση, αυτό είν’ όλο. Μα αυτό είναι. Ησυχία... Τικτοκτικτοκ. Προσπέρασμα από δεξιά στο δρόμο για Ρεντίνα. Κι άλλο κι άλλο. Πάλι. Μπιπ μπιπ. Πού πας βρε καριόλη, θα μας σκοτώσεις. Τικτοκτικτοκ. Κι αν είναι να ‘ρθει ας έρθει, τώρα ζω. Μια πηγή στο δρόμο μού γεμίζει το παγούρι με δροσιά. Και πάλι. Ένας τύπος στην άκρη πιο πέρα σηκώνει το χέρι. Στοπ. Καλησπέρα. Προς τα πού πάμε; Μπροστά. Γιατί; Είναι μονότονα διαφορετικά. Μα μόνο κύκλους έχουμε. Όταν κοιτάζεις το χέρι σου δεν μπορείς να δεις πίσω απ’ αυτό. Ωστόσο υπάρχουν απειροελάχιστοι σε μέγεθος οργανισμοί που περνούν μέσα από το χέρι σου φανερώνοντας πως είναι κάτι διάτρητο. Νομίζω λοιπόν, πως έχουμε και ευθείες. Είναι δηλαδή θέμα επιλογής; Μάλλον κατάσταση θέσης. Μη χολοσκάς, όλα είναι τόσο παροδικά που δεν προλαβαίνεις να τα αλλάξεις. Ησυχία... Τικ τοκ τικ τοκ. Αρχίζοντας θα ‘θελα να σας γνωρίσω το ιδιαίτερο ενδιαφέρον μου για τους ανθρώπους που τριγυρνάνε στους δρόμους χωρίς να σταματούν και να δειλιάζουν, χωρίς να ντρέπονται και να προκαλούν. Ένα ξεχωριστό ταξίδι που συνεχίζεται γιατί δεν υπάρχει μία πόρτα να το σταματήσει. Γιατί ίσως δεν υπάρχει η αναζήτηση μιας πόρτας από τους ίδιους τους ταξιδευτές...