Στο πρωινό λεωφορείο που μάχεσαι, παλεύεις για να θυμηθείς
αν έκλεισες το θερμοσίφωνα.
Σκέφτεσαι πώς θα είναι
αν όλα ανατιναχθούν.
Κουζίνα, τουαλέττα, δύο υπνοδωμάτια και χωλ.

Κάτω απ’ το διαμέρισμά σου είν’ ένα άλλο,
και από πάνω ένα τρίτο.
Δύο υπνοδωμάτια, το χωλ, κουζίνα, τουαλέττα.
[Κι αυτός - ο πράσινος. Ο αναρχικός πράσινος θερμοσίφωνας.]

Όλα τα διαμερίσματα βλέπουνε προς τη θάλασσα,
ήσυχα ανοιξιάτικα βραδάκια,
m/s Aquarius, s/s Lydia, Αριάδνη...
Είναι ωραίο να κοιτάζεις προς τη θάλασσα.

Καμιά φορά κι οδυνηρό - ο Ξέρξης,
ο βασιλιάς ο Ξέρξης στάθηκε στο λόφο,
έστησε στο Αιγάλεω τον θρόνο,
κι ίσως να ήξερε, να γνώριζε από πριν.
Έπειτα, πνίγηκε μαζί με τους στρατιώτες του.
Η θάλασσα είναι κοινή,
όπως το πρωινό λεωφορείο, η τουαλέττα
τα όνειρα για τα μακρινά ταξίδια κι η ιστορία.

Εσύ...
Εσύ γράφεις πάντα με πράσινο και λογαριάζεις με εικόνες
ή άλλοτε πάλι, σου αρέσει
το να χαζεύεις, έτσι απλά
την πρωινή κουβέντα δυο φοιτητριών.

Όμως η θάλασσα είναι κοινή
και στο πρωινό λεωφορείο, στη ζωή
παλεύεις μόνος για τη μέρα
που θα αφήσεις τα υπνοδωμάτια
και θα αναμετρηθείς με του πνιγμού τον κίνδυνο των ταξιδιών.

Μετά, ανακαλύπτεις τις στατιστικές
των σκέψεων, των πνιγμών και των ονείρων.

Και πως η θάλασσα είναι κοινή
σαν νυχοκόπτης.
Κι η μοναξιά σου είναι κοινή, σαν τη δικιά μου
και σαν τα ποιήματα που γράφουμε κι οι δυο, τα εξεζητημένα
και τα στολίζουμε με τα ωραία
μα πάντα άγνωστα ονόματα των καραβιών.

Λοιπόν, η θάλασσα είναι κοινή - να πώς να μείνει κάποιος μόνος
ή πώς να είναι με τους άλλους.